Alles in de tuin

Dit initiatief om onze Living Space voor een zondag open te stellen voor EHS bleek een geweldig idee. Mijn vrouw en ik hebben de realiteit van het leven verloren in een omgeving die is blootgesteld aan de ether. We worden elke ochtend wakker in een omgeving met weinig blootstelling en we profiteren ten volle van de natuur (kikker crap kwaken een groot deel van de nacht).

Je kwam deze zondag uit Mechelen, Ohey, Yvoir, Bertrix met kinderen en je goede humeur. We bleven buiten en deelden onze maaltijd op het terras op het zuiden (mijn zonnebrand kan dit bevestigen). De kinderen speelden, keken naar de kikkers, raapten de eieren op en aaiden de hond en het konijn. Ze gebruikten geen tablet, ze gingen soms zitten om een boek te lezen.

De volwassenen wisselden uit, deelden anekdotes en tips, namen metingen en uiteindelijk bezochten we allemaal het gepantserde huis. Kortom, onschadelijke activiteiten van echte communicatie tussen mensen zonder tussenkomst van enige draadloze technologie.

We hebben onze non-profitorganisatie opgericht met als doel onze leefruimte open te stellen voor andere EHS die niet langer de tijd of de mogelijkheid hebben om te profiteren van een buitenactiviteit zonder blootstelling aan de golven. We zijn niet van plan het daarbij te laten. Na de organisatie van de2e EHS  bijeenkomst op 17 juni willen we onze Living Space 1 keer per maand openstellen voor EHS.  We plannen buitenactiviteiten, een rommelmarkt, QiQONG-lessen, workshops en andere deelmomenten voor EHS. Het programma zal worden gedetailleerd in de activiteit sectie van onze website. Goede ideeën en hulp zijn altijd welkom. In de tussentijd kijken we ernaar uit u op 17 juni te zien om uit te wisselen met EHS uit Finland, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Engeland en andere Europese landen (de lijst is te lang). Taal lijkt misschien een probleem, maar oplossingen worden altijd gevonden als je dezelfde zorg deelt. Laten we hopen dat het weer gunstig voor ons zal zijn.

We kijken ernaar uit u te ontmoeten op 17 juni. Régine en Guy

Tous au jardin

Cette initiative d’ouvrir notre Lieu de vie à des EHS le temps d’un dimanche s’est révélé une chouette idée. Mon épouse et moi-même avons perdu la réalité de vie en milieu exposé aux ondes. Nous nous réveillons tous les matins dans un environnement peu exposé et nous profitons pleinement de la nature (saloperies de grenouilles qui croassent une bonne partie de la nuit).

Vous êtes venus ce dimanche de Mechelen, d’Ohey, d’Yvoir, de Bertrix avec des enfants et votre bonne humeur. Nous sommes restés dehors et avons partagé notre repas sur la terrasse plein sud (mes coups de soleil peuvent en témoigner). Les enfants ont joué, ont observé les grenouilles, ramassé les œufs et caressé le chien et le lapin. Ils n’ont pas utilisé de tablette, ils se sont parfois assis pour lire un livre.

Les adultes ont échangé, partagé des anecdotes et des trucs, pris des mesures et enfin on a tous visité la maison blindée. Bref des activités anodines de communication réelle entre humains sans intervention de la moindre technologie sans fil.

Nous avons créé notre ASBL dans le but d’ouvrir notre Lieu de vie aux autres EHS qui n’ont plus le temps ou l’occasion de bénéficier d’une activité en plein air sans une exposition aux ondes. Nous ne comptons pas en rester là. Après l’organisation du 2ème rassemblement des EHS le 17 juin, nous désirons ouvrir notre Lieu de vie 1 fois par mois aux EHS. Nous prévoyons des activités extérieures, une brocante, des cours de QiQONG, des ateliers et d’autres moments de partage pour les EHS. Le programme sera détaillé dans la rubrique activité de notre site. Les bonnes idées et les aides sont toujours les bienvenues. En attendant, nous vous donnons rendez-vous le 17 juin pour échanger avec des EHS venus de Finlande, du Danemark, d’Allemagne, de France, d’Angleterre et d’autres pays européens (la liste est trop longue). La langue peut sembler un problème mais on trouve toujours des solutions quand on partage la même préoccupation. Espérons que la météo nous sera favorable.

Au plaisir de vous rencontrer le 17 juin. Régine et Guy

Een plek voor EHS om in het buitenland te wonen

Het was een lang weekend met een conferentie over het nieuwe huis in het Engels, Nederlands en beeld (universele taal) ter  gelegenheid van de uitnodiging van Stichting EHS in Nederland. De organisatie en ontvangst van de Nederlanders liet me sprakeloos achter, wat vervelend is voor een spreker. Uit deze reis komt veel ontmoetingen, weerzien met voormalige bewoners van het nieuwe huis en ideeën voor de organisatie van onze 2e bijeenkomst naar voren.

Gisteren, toen ik terugkwam, heb ik de lijst met inschrijvers voor de2e bijeenkomst geraadpleegd en ik ben erg blij om het echt Europese karakter van de registraties op te merken. Je komt uit Frankrijk, Finland, Duitsland, Denemarken, Engeland en België. Het is belangrijk dat we gehoord worden om onze besluitvormers te laten zien dat het probleem niet alleen psychologisch is in de hoofden van de Belgen, maar ook fysiologisch in de lichamen van alle Europeanen.

De situatie op het gebied van tentoonstellingen in al deze landen en vooral in Nederland is slechter dan die van ons in Wallonië en Brussel. Het is goed om te weten wat onze buren doen om zich te beschermen tegen de ICNIRP-normen en om een Europees orgaan op te richten dat onze rechten voor de commissie kan verdedigen. We hebben een tegenmacht nodig om op een gelijk speelveld te vechten tegen de lobby’s van draadloze technologie.

Ik kijk ernaar uit om jullie allemaal op 17 juni thuis te ontmoeten, let op de inschrijfdeadline: https://www.mavieenmodeavion.com/rassemblement-ehs

De grootte van mijn veld is beperkt, maar mijn Engels is verbeterd in Nederland.

Un lieu de vie pour EHS à l’étranger

Ce fut un long weekend avec à la clé une conférence sur la nouvelle maison donnée en Anglais, en Néerlandais et en image (langage universel) à l’occasion de l’invitation de Stichting EHS en Hollande. L’organisation et l’accueil des Hollandais m’a laissé sans voix, ce qui est embêtant pour un orateur. Il ressort de ce voyage, de nombreuses rencontres, des retrouvailles avec d’anciens occupants de la nouvelle maison et des idées pour l’organisation de notre 2ème rassemblement.

Hier, en rentrant, j’ai consulté la liste des inscrits au 2ème rassemblement et je suis très heureux de constater le caractère réellement européen des inscriptions. Vous viendrez de France, de Finlande, d’Allemagne, du Danemark, d’Angleterre et de Belgique. Il est important pour nous faire entendre de montrer à nos décideurs que le problème n’est pas uniquement psychologique dans la tête des Belges mais également physiologique dans le corps de tous les européens.

La situation au niveau des expositions dans tous ces pays et notamment en Hollande est pire que la nôtre en Wallonie et à Bruxelles. Il est bon de connaître ce que font nos voisins pour se protéger contre les normes de l’ICNIRP et de constituer une instance européenne qui puisse défendre nos droits auprès de la commission. Nous avons besoin d’un contrepouvoir pour lutter à armes égales contre les lobbies de la technologie sans fil.

Au plaisir de tous vous rencontrer le 17 juin chez nous, attention à la date limite d’inscription : https://www.mavieenmodeavion.com/rassemblement-ehs

La taille de mon terrain est limitée mais mon anglais s’est amélioré en Hollande.

Spenen

In mijn vorige artikel noemde ik het fenomeen van persistentie, effecten die enige tijd aanhouden na het stoppen van de blootstelling. Een ander fenomeen dat zich voordoet en niet het minste is het probleem van het spenen. Mijn woorden zijn nog steeds niet wetenschappelijk of esoterisch, maar empirisch. Om deze periode van terugtrekking uit de ether te beschrijven, die naar mijn mening vergelijkbaar is met alcoholontwenning of andere verslavingen, zal ik opnieuw beginnen vanuit een persoonlijke ervaring en observaties.

Na mijn laatste hemorragische beroerte in 2018 zijn we op zoek gegaan naar een plek om te leven beschermd tegen de golven. De zoektocht was lang en leidde ons na vele teleurstellingen naar dit hoekje verloren in de laars van Henegouwen. De plaats ligt ver van antennes (+/- 4km) en buren (+/- 100 m). Het wordt ook beschermd door bossen en onder een heuvel.  Er wordt nog steeds aangenomen dat een verblijf op een plek met weinig blootstelling onmiddellijke positieve effecten heeft. Als vanuit intellectueel oogpunt dit geloof waar is en dit nieuwe huis me op alle niveaus vulde, leek mijn lichaam niet hetzelfde enthousiasme te delen. Dit lichaam deed me meteen begrijpen dat iets niet meer was zoals gewoonlijk. Dit lichaam waar ik vele jaren niet naar had geluisterd, bleef gedrag vertonen dat onbegrijpelijk was voor mijn cartesiaanse geest.  De dag na onze aankomst op deze idyllische plek begon ik 1 maand lang elke dag willekeurig uit de neus te bloeden. Dan houdt het op. Ondertussen had ik de helft van mijn overhemden geverfd met bloed.

Sommige mensen die bij ons zijn gebleven, hebben ons verteld over een toename van hun symptomen in de eerste paar dagen. Mijn begrip van het fenomeen is als volgt. Ons lichaam heeft een bepaald kruistempo genomen om continu een agressor te bestrijden. Bij afwezigheid van de laatste blijft hij automatisch dezelfde defensieve reacties houden terwijl de agressor is verdwenen. Hij is ergens in overdrive en het zal tijd kosten voordat hij leert zijn niveau van alertheid te verlagen.

De uitzetting, die de enige remedie lijkt te zijn die momenteel door artsen wordt geadviseerd, heeft mij op de lange termijn in staat gesteld om mijzelf op een significante manier bloot te geven zonder gevolgen tijdens de worshops van  mevrouw Rivasi in het Europees Parlement. Ik kan nu weer naar buiten om op restaurant te gaan of boodschappen te doen. Ik zal ook een lezing geven in Nederland op 13 mei.

Als u een plaats van uitzetting wilt ontdekken die nog steeds in een gebroken witte zone ligt, nodigen wij u uit om op 17 juni met ons mee te doen aan de Europese bijeenkomst die hier wordt gehouden.

Informatie, inschrijving: https://www.mavieenmodeavion.com/rassemblement-ehs

Le sevrage

Dans mon article précédent, j’ai évoqué le phénomène de rémanence, effets qui persistent un certain temps après arrêt de l’exposition. Un autre phénomène rencontré et pas des moindre est la problématique du sevrage. Mes propos ne sont toujours pas scientifiques ou ésotériques mais empiriques. Pour décrire cette période de sevrage aux ondes qui est comparable à mon sens à un sevrage à l’alcool ou à d’autres assuétudes, je partirai de nouveau d’une expérience personnelle et des observations.

Au sortir de mon dernier AVC hémorragique en 2018, nous nous sommes mis en quête d’un lieu de vie protégé des ondes. La recherche fut longue et nous a conduit après de nombreuses déconvenues à trouver ce petit coin perdu dans la botte du Hainaut. Le lieu est distant des antennes (+/- 4km) et des voisins (+/- 100 m). Il est également protégé par des bois et en contrebas d’une colline.  On croit toujours que le fait de séjourner dans un endroit peu exposé a des effets positifs immédiats. Si d’un point de vue intellectuel cette croyance est vraie et que cette nouvelle demeure me comblait à tous les niveaux, mon corps ne semblait pas partager le même enthousiasme. Ce corps m’a immédiatement fait comprendre que quelque chose n’était plus comme d’habitude. Ce corps que je n’avais pas écouté durant de longues années continuait à manifester des comportements incompréhensibles pour mon esprit cartésien. Au lendemain de notre arrivée en ce lieu idyllique, je me suis mis à saigner du nez de façon aléatoire chaque jour durant 1 mois. Ensuite cela à cesser. Entretemps, j’avais teinté de sang la moitié de mes chemises.

Certaines personnes qui ont séjourné chez nous, nous ont fait part d’un accroissement de leurs symptômes dans les premiers jours. Ma compréhension du phénomène est la suivante. Notre corps a pris un certain rythme de croisière pour lutter de façon continue à un agresseur. En l’absence de ce dernier, il continue par automatisme à garder les mêmes réactions de défense alors que l’agresseur a disparu. Il est quelque part en surrégime et il lui faudra le temps pour apprendre à baisser son niveau de vigilance.

L’éviction qui semble être le seul remède conseillé par les médecins actuellement m’a permis sur le long terme de pouvoir m’exposer de façon importante sans séquelles à l’occasion des « worshops » de Mme Rivasi au parlement européen. Je peux maintenant à nouveau ressortir pour aller au restaurant ou faire mes courses. Je vais aussi aller donner une conférence en Hollande le 13 mai.

Si vous voulez découvrir un lieu d’éviction encore en zone blanc cassé, nous vous invitons à nous rejoindre le 17 juin à l’occasion du rassemblement européen qui se tient chez nous.

Renseignements, inscriptions :  https://www.mavieenmodeavion.com/rassemblement-ehs 

Volharding

Mijn opmerkingen zijn absoluut niet wetenschappelijk of medisch bedoeld  , ze zijn gewoon het resultaat van observatie in de loop van de tijd en het luisteren naar vele getuigenissen. We hebben momenteel 2 plaatsen waar de invloed van elektromagnetische golven zwak is. We wonen in een gebroken wit gebied weg van antennes en buren en we bouwden in dezelfde straat een gepantserd huis dat voornamelijk wordt blootgesteld aan 3 bronnen van wifi van buren. In de 2 gevallen bevinden de huizen zich op meer dan 3 km van de antennes met Waalse normen die tot op de dag van vandaag 3V / m zijn. Dit wordt binnenkort verhoogd naar 9V/m.

Sinds 2019 ontvangen we EHS’ers thuis en sinds oktober 2022 in het gepantserde huis. In eerste instantie accepteerden we om privacyredenen alleen een verblijf van 2 of 3 nachten. In het gepantserde huis vragen we om verschillende praktische redenen een verblijf van minimaal 1 week.

Uit de observaties en getuigenissen die de afgelopen 4 jaar zijn verzameld, blijkt dat bij een verblijf in ontruiming met verschillende elementen rekening moet worden gehouden. De eerste is het fenomeen van remanentie: de persistentie van een fenomeen of sensatie, zelfs na het verdwijnen van wat ze veroorzaakte.
Dit fenomeen ontkracht effectief de provocatiestudies die Sciensano in België heeft uitgevoerd. Inderdaad, er zijn zelden onmiddellijk merkbare symptomen na blootstelling. Deze symptomen zullen verschijnen afhankelijk van de duur, intensiteit en gevoeligheid van elke persoon. Omdat het enige tijd duurt voor de reactie, duurt het ook enige tijd, variërend afhankelijk van het individu, om de primaire bron te elimineren.

Mensen die bij ons komen, hebben al dit fenomeen van remanentie en hebben, afhankelijk van het geval, enkele dagen nodig om zich beter te voelen, vandaar de noodzaak om minstens een week te blijven.

We hebben geen biologische markers voor deze observatie, we vertrouwen op geaccumuleerde getuigenissen en op de algemene toestand die bij mensen wordt waargenomen (ontspannen gezicht, meer uitgebreide verbale woorden, afname van de staat van stress, …).
In een volgend artikel zullen we terugkeren naar een andere observatie die niet moet worden verward met de persistentie die het begrip spenen is.

La rémanence

Mes propos ne se veulent absolument pas scientifiques ou médicaux, ils résultent simplement de l’observation dans le temps et de l’écoute de nombreux témoignages. Nous disposons actuellement de 2 endroits où l’influence des ondes électromagnétiques est faible. Nous habitons dans une zone blanc cassé éloignée des antennes et des voisins et nous avons construit dans la même rue une maison blindée qui elle est principalement exposée à 3 sources de Wifi provenant des voisins. Dans les 2 cas, les maisons sont situées à plus de 3 km des antennes avec des normes wallonnes qui sont encore à ce jour de 3V/m. Cela va bientôt être augmenté à 9V/m.

Nous recevons depuis 2019 des personnes EHS chez nous et depuis octobre 2022 dans la maison blindée. Au début, pour des raisons d’intimité, nous n’acceptions que des séjours de 2 ou 3 nuits. Dans la maison blindée, nous demandons des séjours de minimum 1 semaine pour diverses raisons pratiques.

Il ressort des observations et témoignages recueillis depuis 4 ans que divers éléments sont à prendre en compte durant un séjour en éviction. Le premier est le phénomène de rémanence : Persistance d’un phénomène ou d’une sensation, même après la disparition de ce qui les a provoqués.
Ce phénomène invalide de fait les études de provocation réalisée par Sciensano en Belgique. En effet, il y a rarement des symptômes perceptibles immédiats à la suite d’une exposition. Ces symptômes vont apparaître en fonction de la durée, de l’intensité et de la sensibilité de tout un chacun. Comme il faut un certain temps pour la réaction, il faut également un certain temps, variable en fonction de l’individu, à l’élimination de la source primaire.

Les personnes qui viennent chez nous ont toute ce phénomène de rémanence et en fonction des cas ont besoin de plusieurs jours pour commencer à se sentir mieux d’où la nécessité de rester au minimum une semaine.

Nous n’avons pas de marqueurs biologiques pour cette observation, nous nous basons sur les témoignages accumulés et sur l’état général observé sur les personnes (visage détendu, propos verbaux plus élaborés, diminution de l’état de stress, …).
Dans un prochain article, nous reviendrons sur une autre observation qu’il ne faut pas confondre avec la rémanence qui est la notion de sevrage.

Het vinden van accommodatie in zone blanche

De meeste mensen die in ons gepantserde huis verblijven, realiseren zich dat een goed beschermd huis snel een vitale noodzaak wordt. Niet dat het leven op een beschermde plek alle symptomen doet verdwijnen, maar dat het ons immuunsysteem verhoogt en dat het na verloop van tijd een beetje langere blootstelling buiten mogelijk maakt.

We wonen al 4 jaar in een gebroken wit gebied beschermd door de afstand tot antennes, buren en de configuratie van het land. Zo’n plek is niet onder de hoef van een paard. Je moet kijken en het kan lang duren. Het is nog steeds noodzakelijk om de middelen te hebben omhet te betalen. Esthetische overwegingen worden een waardeloos criterium op het moment van keuze en velen zijn bereid om ook een bepaald niveau van modern comfort op te offeren.

Het belangrijkste is om niet lichtvaardig beslissingen te nemen in een situatie van vluchten en paniek. We werden onlangs gebeld door een familie die zich in het gebied kwam vestigen en die nog steeds een goed beschermde accommodatie vond, maar een lichte renovatie nodig had. De kosten van onroerend goed in onze regio zijn nog steeds relatief laag, maar er is geen wonder en eigenschappen die voldoen aan de criteria voor een « geavanceerde » EHS zijn uiterst zeldzaam. Dit is een aanpak die met geduld en zonder haast moet worden uitgevoerd.

Stijgende rentetarieven, de terughoudendheid van banken en thermische imperatieven maken deze aanpak nog ingewikkelder gezien het banenverlies dat EHS vaak afstraft. De verhoging van de normen in Wallonië en Brussel zal er ook toe leiden dat nog meer kandidaten op zoek gaan naar dit soort onroerend goed.

Uitzetting, wonen op een beschermde plek, brengt geen onmiddellijke oplossingen voor uw gezondheidstoestand. Het is noodzakelijk om je lichaam de tijd te geven om te leren niet langer te vechten tegen een onzichtbare agressor, om de orde te herstellen in de mentale verwarring die vaak aanwezig is en om na te denken over de oplossingen om met een uitgerust hoofd op zijn plaats te zetten. We praten over ervaring na onze  uitwisselingen met alle EHS met wie we momenten van leven deelden in onze plaats van leven voor EHS.

Trouver un logement en zone blanche

La plupart des personnes qui séjournent dans notre maison blindée se rendent compte qu’un logement bien protégé devient bien vite une nécessité vitale. Pas que le fait de vivre dans un lieu protégé fait disparaitre tous les symptômes mais qu’il augmente notre système immunitaire et qu’avec le temps il permet des expositions un peu plus longues à l’extérieur.

Nous vivons depuis 4 ans dans une zone blanc cassé protégée par l’éloignement des antennes, des voisins et la configuration du terrain. Ce genre d’endroit ne se trouve pas sous le sabot d’un cheval. Il faut chercher et cela peut prendre longtemps. Encore faut-il avoir les moyens pour se l’offrir. Les considérations esthétiques deviennent au moment du choix un critère sans valeur et nombreux sont ceux qui sont prêts à sacrifier également un certain niveau de confort moderne.

Le principal est de ne pas prendre de décision à la légère dans une situation de fuite et de panique. Nous avons été appelés récemment par une famille qui est venue s’établir dans la région et qui a encore trouvé un logement bien protégé mais à légèrement rénover. Le coût de l’immobilier dans notre région est encore relativement faible mais il n’y a pas de miracle et les biens qui remplissent les critères pour un EHS « avancé » sont extrêmement rares. C’est une démarche à mettre en place avec patience sans précipitations.

La hausse des taux d’intérêt, la frilosité des banques et les impératifs thermiques rendent cette démarche encore plus compliquée étant donné les pertes d’emploi qui sanctionnent bien souvent les EHS. L’augmentation des normes en Wallonie et à Bruxelles va également amener des candidats encore plus nombreux à rechercher ce genre de bien.

L’éviction, vivre dans un endroit protégé, n’apporte pas des solutions immédiates à votre état de santé. Il faut laisser le temps à votre organisme d’apprendre à ne plus lutter contre un agresseur invisible, remettre de l’ordre dans la confusion mentale qui est un symptôme bien souvent présent et réfléchir aux solutions à mettre en place à tête reposée. Nous parlons d’expérience suite à nos échanges avec tous les EHS avec qui nous avons partagé des moments de vie dans notre lieu de vie pour EHS.