Une faible lueur d’espoir

Sunrise at Cosumnes River Preserve by The Bureau of Land Management is licensed under CC-CC0 1.0

Je me rends compte à posteriori que j’ai peu assister durant 6 h à cette séance du Parlement européen. Pourtant, mon Cornet était dans le rouge tout le long du workshop de Mme Rivasi. Elle avait annoncé que les services techniques avaient désactivé le WIFI et les antennes de téléphonie dans la zone mais mon Cornet ne partageait pas cet avis. Durant le premier workshop en février, j’étais protégé par ma chaise anti-ondes, à ce workshop du 13 avril, j’étais sans protection. Les participants avaient tous un smartphone, même le professeur Belpomme avait son smartphone allumé car il a sonné durant la conférence.

Pourtant, malgré tout cela, en exposition réelle et continue, mon corps a résisté. Je ne prend aucun médicament, je ne suis aucun traitement, je ne suis pas passé dans les mains experte d’un dentiste, je mange du gluten et je consomme des produits laitiers. La seule différence avec les autres réside dans le fait que nous vivons depuis 4 ans en ermite dans une zone à très faible exposition et que nous évitons les contacts avec la pollution électromagnétique sous toutes ses formes.

Il y aura peut-être des effets à plus long terme, mais sur le moment, j’avais l’impression de pouvoir me concentrer, de comprendre et de parler anglais et de participer aux échanges. Je n’avais pas de palpitation et en dehors d’une sensation de chaleur sur le visage, je n’avais pas de migraine ou autres symptômes.

Je ne ferais pas cette expérience tous les jours mais elle me réconforte dans l’idée que quand le corps peut récupérer grâce à une longue période de sevrage, il a plus de chance de pouvoir faire face à ce genre d’exposition.

Il est clair que ce passage par le centre de Bruxelles a également été une prise de conscience que le smartphone fait partie intégrante de la vie quotidienne de l’individu moderne. En mangeant mon sandwiche dans la voiture, j’observais les passants, ils avaient tous leur smartphone à l’oreille. C’est devenu un mode de vie dont on ne peut plus les priver.

We gaan rond in cirkels

Gisteren heb ik de tweede workshop bijgewoond die mevrouw Rivasi in het Europees Parlement heeft georganiseerd. Er waren 3-4 EHS en enkele prestigieuze vertegenwoordigers van wetenschap en geneeskunde.

Het milieu is net zo moeilijk als altijd, en je moet het echt op je nemen om niet weg te rennen naar de gebouwen van het Parlement.

Het programma was druk gezien het aantal sprekers en video-interventies. Alles wordt onberispelijk geregisseerd door Charles-Maxence. Engelse en Franse vertalingen zijn goed op elkaar afgestemd.

We hadden daarom in directe getuigenis een punt van de wetenschappelijke situatie over het EHS-probleem. We hebben veel uitleg gehad met ingewikkelde woorden over de huidige visie op het fenomeen. Maar om de status van EHS de basis te laten zijn voor meer serieuze studies, moeten ze het onderwerp zijn van een medisch onderzoek met protocol en niet een aandoening die eenvoudigweg wordt herkend door een zelfdiagnose. Waar het op neerkomt dat we geen artsen hebben die op de hoogte zijn van deze kwestie en dat we, afgezien van het protocol voorgesteld door professor Belpomme, geenobjectieve criteria hebben om te beslissen of we EHS willen zijn.

Er is echter één zekerheid, EHS is een realiteit op de grond, maar het verband met elektromagnetische vervuiling is niet vastgesteld. Voor professor Belpomme is ook de link met het MCS duidelijk gelegd. Kortom, we zijn er zeker van dat de wetenschap vooruitgang boekt en dat de voorgestelde behandeling op dit moment uitzetting is. Er wordt echter erkend dat er geen wonderbehandeling is en dat iedereen met de beste wil en goede trouw probeert oplossingen voor te stellen die verlichting kunnen brengen.

We worden geconfronteerd met lobby’s die door Europa worden gefinancierd voor de ontwikkeling van 6G, ik ben het bedrag liever vergeten. Politieke, militaire en economische belangen zijn te belangrijk om de situatie te  deblokkeren en om het advies van onafhankelijke wetenschappers eindelijk te laten horen.

On tourne en rond

J’ai assisté hier au deuxième workshop organisé par Madame Rivasi au Parlement européen. Il y avait 3-4 EHS et quelques représentants prestigieux de la science et de la médecine.

L’environnement est toujours aussi pénible et il faut vraiment prendre sur soi pour ne pas s’enfuir dans les locaux du Parlement.

Le programme était chargé vu le nombre d’intervenants et les interventions en visio. Le tout est impeccablement dirigé par Charles-Maxence. Les traductions en anglais et en français sont bien coordonnées.

On avait donc en témoignage direct un point de la situation scientifique sur la problématique EHS. Nous avons eu de nombreuses explications avec des mots compliqués sur la vision actuelle du phénomène. Mais pour que le statut d’EHS soit la base d’études plus sérieuses il faut que ces derniers soient l’objet d’un examen médical avec protocole et non pas un état simplement reconnu par un autodiagnostique. Là où le bas blesse, c’est que nous ne disposons pas de médecins qui sont sensibilisés à cette problématique et qu’en dehors du protocole proposé par le professeur Belpomme, nous ne disposons pas de critères objectifs pour statuer sur le fait d’être EHS.

Il y a cependant une certitude, l’EHS est une réalité de terrain mais le lien avec la pollution électromagnétique n’est pas établi. Pour le professeur Belpomme, le lien avec le MCS est également clairement établi. Bref, nous avons la certitude que la science avance et que pour le moment le traitement proposé est l’éviction. On reconnait cependant qu’il n’y a pas de traitement miracle et que chacun essaie avec la meilleure volonté et de toute bonne foi de proposer des solutions qui peuvent apporter un soulagement.

Nous sommes face à des lobbies qui vont être financé par l’Europe pour le développement de la 6G, je préfère avoir oublié le montant. Les intérêts politiques, militaires et économique sont trop importants pour que la situation se débloque et que l’avis des scientifiques indépendants soit enfin entendu.

Allemaal in de tuin op zondag 21 mei

Kom en breng een leuke dag van ontspanning buiten beschut tegen de golven in een vriendelijke sfeer op zondag 21 mei 2023. De tuin is vanaf 10 uur geopend om buitenactiviteiten te delen en te genieten van het terras op het zuiden. Gelegen langs een rivier grenzend aan de Franse grens en omgeven door weilanden, biedt ons huis weg van antennes en buren een ideale plek van rust om je voeten in het gras te lossen.  Op verzoek is er ook een bezoek aan het antigolfhuis gepland.

Neem je picknick en je goede humeur mee.

De plaats is gelegen in Rièzes, een bosrijke omgeving, in de buurt van Chimay.

Adres wordt opgegeven bij registratie.

(Reserveren per e-mail regine.caxton@proximus.be) voor 15 mei 2023

Tous au jardin le dimanche 21 mai

Venez passer une chouette journée de détente en plein air à l’abri des ondes en toute convivialité le dimanche 21 mai 2023. Le jardin vous sera ouvert dès 10 h pour partager des activités en plein air et pour profiter de la terrasse plein sud. Située le long d’une rivière en bordure de la frontière française et entourée de prairies, notre maison éloignée des antennes et des voisins offre un lieu de calme idéal pour se décharger les pieds dans l’herbe. Une visite de la maison anti-onde est également prévue à la demande.

Amener votre pique-nique et votre bonne humeur.

Le lieu est situé à Rièzes, une région boisée, près de Chimay.

Adresse sera précisée à l’inscription.

(Réservation par mail regine.caxton@proximus.be) avant le 15 mai 2023

De kikker van Firstenberg

Naar aanleidingvan de nieuwsbrief die ik vandaag van Arthur Firstenberg heb ontvangen met de titel « amfibieën in de mijn », maak ik van de gelegenheid gebruik om mijn kikkers naar buiten te brengen. Iets  meer dan 2 jaar geleden hebben we een kleine vijver op ons land gegraven en de natuur laten werken om het leven te herscheppen. Vorig jaar hadden we het genoegen om verschillende kikkerkleuwen en veel libellen te huisvesten.
Dit kleine ecosysteem wemelt van het leven en dit komt ook insecten en vogels ten goede. Wij zijn niet voor maaien en het systematisch snoeien van alles wat overstijgt. We laten het de natuur doen, in eerste instantie meer uit gebrek aan moed dan uit de wens om wilde kruiden te begunstigen. Maar het is in ieder geval gunstig voor ons ecosysteem.

De nabijheid van een rivier, de onbespoten weiden die ons omringen en de bossen zijn allemaal stimulansen om de natuurlijke ontwikkeling van dit ecosysteem te bevorderen. En vooral, als ik de heer Firstenberg goed begrijp, het feit dat we ons nog steeds in een relatief wit gebied bevinden, ver van de antennes en eronder. We hebben geen WIFI en  we gebruiken geen invasieve en milieubelastende technologie.
Het is in deze omgeving, met de kikkers, dat we het genoegen zullen hebben om u te ontvangen ter gelegenheid van de2e EHS-bijeenkomst op 17 juni 2023. We bereiden een verleidelijk programma voor u voor. De enige voorwaarde voor deelname zal zijn om deze natuur en de kikkers daar eenmaal te respecteren. Tot gauw.

La grenouille de Firstenberg

photo prise en 2022 dans notre marre. On pouvait contempler une dizaine de grenouille chaque jour.

À la suite de la newsletter reçue ce jour de Arthur Firstenberg appelée « amphibians in the mine », j’en profite pour ressortir mes grenouilles. Il y a maintenant un peu plus de 2 ans, nous avons creusé une petite marre sur notre terrain et nous avons laissé la nature œuvrer pour recréer la vie. L’année dernière, nous avons eu le plaisir d’y accueillir plusieurs pontes de grenouille et de nombreuses libellules.
Ce petit écosystème grouille de vie et cela profite également aux insectes et aux oiseaux. Nous ne sommes pas pour les tontes et la taille systématique de tout ce qui dépasse. On laisse la nature faire, au départ plus par manque de courage que par volonté de favoriser les herbes folles. Mais cela est en tout cas bénéfique pour notre écosystème.

La proximité d’une rivière, les prairies non pulvérisées qui nous entourent et les bois sont tous des stimulants pour favoriser le développement naturel de cet écosystème. Et surtout, si je comprend bien Mr Firstenberg, le fait que nous soyons encore dans une zone relativement blanche éloignée des antennes et située en contrebas. Nous n’avons pas de WIFI et nous n’utilisons aucune technologie invasive et contraire à l’environnement.
C’est dans cet environnement ,avec les grenouilles, que nous aurons le plaisir de vous recevoir à l’occasion du 2ème rassemblement des EHS le 17 juin 2023. Nous vous préparons un programme alléchant. La seule condition de participation sera de bien respecter cette nature et les grenouilles une fois sur place. A bientôt.

« LERAT » j’ai pété

Deze column is geschreven door een mens met gemiddelde intelligentie op een bekabelde computer in een omgeving die bewaard is gebleven van de ethergolven. Ja, het verbaast, maar het bestaat nog steeds. Alleen een mens met een gemiddelde intelligentie, Belg bovendien, is in staat tot zelfspot.

Het doel van deze column is altijd geweest om opvattingen te delen over actuele gebeurtenissen en innovaties in de verdediging tegen de kunstmatige omgeving gecreëerd door mensen tot hogere intelligentie die nu kunstmatige intelligenties nodig heeft om deze te vervangen.

Sommigen vechten echter voor het behoud van een concept dat binnenkort uit woordenboeken zal verdwijnen: « natuur ». Ik heb geen geluid nodig dat door een machine wordt nagebootst om de vogels ‘s ochtends te horen, ik open gewoon mijn raam. Ik heb geen 40-inch scherm nodig om het groen te aanschouwen, ik verlaat mijn huis en observeer gewoon. Deze basiswaarden zijn volledig verdoezeld. Persoonlijk wil ik deze nieuwe kunstmatige wereld niet.

Inmiddels hebben wij het officiële document ontvangen dat van onze accommodatie een « vakantiehuis » met 2 sleutels maakt. Het geeft mij geen enkel voordeel anders dan volledig op orde te zijn met de administratie. Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om een ander huisvestingsinitiatief in het zuiden van de provincie Luxemburg te verwelkomen, gebaseerd op het concept van Tiny house armoured. Het bedrijf heet Zone Blanche. U vindt de informatie op hun website.

Het zou een geluk zijn als er andere particuliere initiatieven zouden worden gelanceerd om EHS weer een beetje te laten circuleren en weer in contact te kunnen komen met een sociaal leven.

« LERAT » j’ai pété

Cette chronique est rédigée par un être humain avec une intelligence moyenne sur un ordinateur câblé dans un environnement préservé des ondes. Oui, cela surprend mais ça existe encore. Seul un être humain avec une intelligence moyenne, belge de surcroit, est capable d’autodérision.

Le but de cette chronique a toujours été de partager des points de vue sur l’actualité et les innovations en matière de défense contre l’environnement artificiel créé par l’humain à l’intelligence supérieure qui a maintenant besoin d’intelligences artificielles pour le remplacer.

Pourtant, certains se battent pour préserver un concept qui bientôt disparaitra des dictionnaires : « la nature ». Je n’ai pas besoin d’un son recréé par une machine pour entendre les oiseaux le matin, j’ouvre simplement ma fenêtre. Je n’ai pas besoin d’un écran 40 pouces pour contempler la verdure, je sors de chez moi et j’observe simplement. Ces valeurs de base ont été complètement occultées. Personnellement je ne veux pas de ce nouveau monde artificiel.

Nous avons reçu entretemps le document officiel qui fait de notre logement une « maison de vacances » avec 2 clés. Cela ne me procure aucun avantage si ce n’est d’être complètement en ordre avec l’administration. J’en profite pour saluer une autre initiative de logement dans le sud de la province du Luxembourg basée sur le concept de Tiny house blindé. La société s’appelle Zone Blanche. Vous trouverez les infos sur leur site.

Il serait heureux que d’autres initiatives privées voient le jour pour permettre aux EHS de pouvoir un peu à nouveau circuler et reprendre contact avec une vie sociale.

Pylinde lucht

Dit artikel van Jean-François Munster gepubliceerd in de krant LE SOIR van 8/03/2023 koelde mijn bloed: « De uitrol van de nieuwste generatie mobiel netwerk – 5G – is wereldwijd in volle gang. Dat gebeurt vooral op het land – installatie van pylonen, antennes, etc. – maar morgen kan het anders zijn. Zoals we konden zien op het Mobile World Congress, de grote massa van de mobiele industrie in Barcelona, kijken operators steeds meer naar de hemel. Constellaties van satellieten in een lage baan om de aarde, drones of ballonnen die evolueren in de stratosfeer, aerostats op lage hoogte… Een groot aantal oplossingen wordt over de hele wereld getest om operators te voorzien van « torens in de lucht » waarmee ze hun terrestrische netwerken kunnen aanvullen en een alomtegenwoordige verbinding kunnen bieden, waar hun klanten zich ook bevinden. Een noodzaak om « kritieke » toepassingen zoals de autonome auto zonder onderbreking te laten werken of om traceringsoplossingen op wereldwijde schaal mogelijk te maken voor bijvoorbeeld de logistieke sector. Het is ook noodzakelijk om afgelegen gebieden te bestrijken die nooit zullen worden gedekt door terrestrische 5G-netwerken omdat de kosten te hoog zijn in verhouding tot de bevolkingsdichtheid (bergen, woestijngebieden, kleine eilanden …). »

Dus ja, we blijven de verschillende technische oplossingen die op de markt worden aangeboden bestuderen en testen. Een grafiek, een mening gegeven door een erkend laboratorium zijn voor mij geen garanties meer voor effectiviteit. Dus ook al kost het tijd en geld, als individuen testen en meten we. De bronnen van vervuiling zijn zo talrijk geworden dat we voor alles op onze hoede moeten zijn. We worden steeds gevoeliger en ook lage frequenties worden een permanente bron van overlast in deze geëlektrificeerde wereld. Een eenvoudige kleine transformator kan zelfs op grote afstand een bron van ongemak worden. Men zou een hypochonder worden. Zorg goed voor jezelf.