Impact des media

La parution de l’article sur les conditions de vie de David dans la « grande presse » a eu des retentissements importants. Les EHS invisibles sont devenus tout à coup un peu plus une réalité palpable. L’initiative « Ma vie en mode avion » est un petit groupe d’EHS qui s’est lancé dans la production de capsules vidéo sur le sujet. Cette équipe est assez hétéroclite et continue à filmer différentes réalités de la vie d’EHS ; Ce n’est pas mélodramatique, c’est un clin d’œil à un aspect méconnu de notre vie en société. En juin 2022, ils se sont associés avec « un lieu de vie pour EHS » afin de mettre en place le 1er rassemblement international et comme la sauce a bien pris, ils vont remettre le couvert pour l’édition 2023.

L’impact médiatique est fondamental pour nos actions. Nous pouvons tous y contribuer à notre façon. Ce qui est évident pour un EHS est absolument inconnu pour un citoyen lambda. Mon épouse assiste à une formation protégée par un système de chaise anti-ondes et cela provoque des réactions de questionnement chez ses collègues mais pas de comportement. Hier, j’ai moi-même assisté à une réunion de formation sans protection qui m’a également permis d’exposer notre problématique aux participants. Ils avaient tous des smartphones et en dehors de la formatrice qui était embêtée, les autres ont continué à chipoter sur leur écran. Ce n’est pas de la malveillance, c’est de l’ignorance de la chose. Un des participants m’avait vu à la télévision dans un reportage et se plaignait de son smartphone en 4G qui lui donnait plus de maux de tête. Cela ne l’a pas empêché de téléphoner.

Je n’étais plus sorti depuis longtemps à la rencontre avec des gens « normaux ». Ce comportement addict à cette extension artificielle de la main me semble complètement ridicule. J’avais l’impression d’être un extraterrestre dans une baraque foraine. David a entrepris de nombreuses démarches pour nous faire connaître. L’Arehs organise également des conférences. Nous devons continuer en ce sens et faire du bruit. Bon courage à tous. 

Op zoek naar de verloren plek

Het artikel gepubliceerd in de « Libre Belgique » op 21 januari (het staat er nog steeds op 24 januari) wekte veel emotie. De commentaren op de Facebookpagina van  de « Libre Belgique » waren verdeeld tussen getuigenissen van gelijkwaardige situaties of domme spot. Mijn pogingen om hierop te reageren werden snel gecensureerd. « Davids », in 4 jaar tijd heb ik er veel ontmoet. Hun namen zijn Sylvain, Francine, Nico, Nathalie, Mieke, Jan, Hugo … Ze maakten allemaal levenskeuzes om hun leven te redden en te proberen te overleven. De meesten zijn hun baan kwijtgeraakt, zijn gescheiden van hun familie, vrienden en zijn op zoek gegaan naar een afgelegen plek weg van de ether.

Vanaf het idee om een anti-golfhuis te bouwen, was mijn zeer egoïstische wil een bewaarde plek voor mijn oude dag. We hebben al een groot huis in een witte zone dat moeilijk te onderhouden is voor een ouder wordend persoon. Een volle voet, goed geïsoleerd en makkelijk te onderhouden leek me de ideale oplossing.

Het leven en de gevaren ervan wilden anders en sinds enkele maanden is deze accommodatie een soort toevluchtsoord geworden voor veel EHS die op zoek zijn naar een plek om te ademen. Je komt overal vandaan, uit Vlaanderen, Frankrijk, Nederland, …

Helaas zijn er op dit moment niet veel oplossingen buiten precaire huisvesting geïsoleerd van de ethergolven zoals die van David. We behoren tot de rijkste landen ter wereld en bieden enkele van de beste omstandigheden en levensverwachtingen en toch heeft onbekende ellende « Davids » ertoe aangezet om de status van vluchtelingen uit de ether te hebben. We hebben het recht om vragen te  stellen.

A la recherche du lieu perdu

L’article paru dans la « Libre Belgique » ce 21 janvier (il y est toujours le 24) a suscité beaucoup d’émois. Les commentaires sur la page facebook de la « Libre Belgique » étaient partagés entre témoignages de situations équivalentes ou de stupides railleries. Mes tentatives de réponse à ces dernières ont rapidement été censurées. Des « David », en 4 ans, j’en ai croisé beaucoup. Ils s’appellent Sylvain, Francine, Nico, Nathalie, Mieke, Jan, Hugo … Ils ont tous fait des choix de vie pour sauver leur vie et tenter de survivre. La plupart ont perdu leur job, sont séparés de leur famille, de leurs amis et sont partis à la recherche d’un lieu perdu et à l’abri des ondes.

Au départ de l’idée de construire un logement anti-ondes, ma volonté très égoïste était un lieu préservé pour mes vieux jours. Nous disposions déjà d’une vaste maison en zone blanche difficile à entretenir pour une personne vieillissante. Un plein pied, bien isolé et facile d’entretien me semblait la solution idéale.

La vie et ses aléa en a voulu autrement et depuis plusieurs mois, ce logement est devenu une sorte de refuge pour de nombreux EHS en quête d’un endroit pour souffler. Vous venez de partout, de Flandre, de France, de Hollande, …

Il n’existe hélas pas beaucoup de solutions actuellement en dehors des logements précaires isolés des ondes comme celui de David. Nous sommes parmi les pays les plus riches du monde, offrant des conditions et des espérances de vie parmi les meilleures et pourtant une misère inconnue a poussé des « David » à avoir le statut de réfugié des ondes. On est en droit de se poser des questions.

Bedankt David

Je worstelt al maanden, door je brieven, je filmen van ‘mijn leven in vliegtuigmodus’, de organisatie van de bijeenkomst en verschillende interviews. Het is de strijd van David tegen Goliath om de pijn te laten horen van veel mensen die teruggetrokken in zichzelf leven, gedwongen om te zwijgen omdat ze het zwijgen wordt opgelegd. Dit artikel in « Libre Belgique », met dank aan Laurence Dardenne, is een match en een vonk die de harten verwarmt van deze bevolking die is geofferd op het altaar van blinde vooruitgang en draadloze technologieën. Een lucifer brandt niet lang, maar het is genoeg om een goed gevoed vuur in de haard van onze beschavingen aan te steken. We kunnen allemaal olie op dit vuur gooien door het te blijven voeden door onze lokale acties en door onze aanwezigheid op de volgende bijeenkomst in juni 2023. We hebben veel associaties die de ideale relais zijn om  dit probleem van golven die ons bestaan doen rotten en die volgens Dr. Belpomme alle kenmerken van een toekomstige pandemie combineert, bekend te maken.

Onafhankelijke onderzoekers, wetenschappers over de hele wereld getuigen van de risico’s die gepaard gaan met onze dagelijkse blootstelling aan golven en niemand houdt er rekening mee in deze hectische race voor steeds meer en steeds sneller. De kleine David slaagde er echter in zijn kleine hut, dankzij zijn koppigheid, in om ons zichtbaar te maken en te getuigen van een mogelijk verband tussen blootstelling aan golven en zijn gezondheidsproblemen.

Terwijl alle David en andere vluchtelingen van de ether, Nicolas, Kristien, Valérie-anne, Françoise, Sylvain, Jan, Katja, Michelle, … en al diegenen die een tijdelijk toevluchtsoord bij ons hebben gevonden, komen naar   de « La Libre Belgique » en andere media om dit probleem van kunstmatige stralen die het bestaan van het leven op aarde doen rotten, te blijven herhalen.

Merci David

Tu te démènes depuis des mois, par tes courriers, tes tournages de « ma vie en mode avion », l’organisation du rassemblement et diverses interviews. C’est le combat de David contre Goliath pour faire entendre la douleur de nombreuses personnes qui vivent repliées sur elles-mêmes, obligées de se taire car réduites au silence. Cet article dans la « Libre Belgique », merci à Laurence Dardenne, est une allumette et une étincelle qui réchauffe le cœur de cette population sacrifiée sur l’autel du progrès aveugle et des technologies du sans fil. Une allumette ne brûle pas longtemps mais elle suffit à allumer un feu bien nourri dans l’âtre de nos civilisations. Nous pouvons, tous apporter du combustible à ce feu en continuant à l’alimenter par nos actions locales et par notre présence au prochain rassemblement en juin 2023. Nous disposons de nombreuses associations qui sont les relais idéaux pour faire connaître cette problématique des ondes qui pourrit notre existence et qui selon les dire du docteur Belpomme réunit toutes les caractéristiques d’une prochaine pandémie.

Les chercheurs indépendants, des scientifiques à travers le monde témoignent des risques liés à notre exposition quotidienne aux ondes et personne n’en tient compte dans cette course effrénée aux toujours plus et toujours plus vite. Pourtant, le petit David, dans sa petite cabane, grâce à son obstination, a réussi à nous rendre visible et à témoigner d’un lien possible entre l’exposition aux ondes et ses troubles de santé.

Alors que tous les David et autres réfugiés des ondes, Nicolas, Kristien, Valérie-anne, Françoise, Sylvain, Jan, Katja, Michelle, … et tous ceux qui ont trouvé un refuge temporaire chez nous, se manifestent auprès de la « Libre » et d’autres média pour continuer à faire écho à cette problématique des ondes artificielles qui pourrissent l’existence de la vie sur terre.

Oprichtingvan een VZW

Nog eentje zult u mij vertellen, er zijn al zoveel verenigingen werkzaam op het gebied van EHS-rechten. Ja, het is waar en ik betreur het ten zeerste dat de energie die in de verschillende acties is gestoken, er niet in is geslaagd de eetlust van lobby’s en exploitanten tegen te gaan. Onafhankelijke wetenschappelijke verklaringen worden terzijde geschoven en ontkend door hun monetaire macht en we blijven klagen zonder eindelijk erkend te worden in onze dagelijkse pijn.

Mijn vrouw en ik wonen al 4 jaar op een nog steeds beschermde plek en we konden daar blijven zonder ons zorgen te maken over de zorgen van onze tijdgenoten. Het lot besliste anders in de vorm van een jongen die bij ons aan de deur kwam om asiel aan te vragen. Zijn EHS-problemen ontploften in ons gezicht en we namen onbewust de optie om te proberen deze persoon en andere EHS in dezelfde situatie te helpen. Anderen volgden en ons leven als koppel werd sterk verstoord door al deze vreemden die in onze intimiteit arriveerden. We hebben toen besloten om nog een huis te bouwen om EHS te hosten.

Van onze kant hebben we gerouwd om onze vorige levens, we gaan niet meer de stad in, naar de res naarof naar de bioscoop. Onlangs moesten we ons project verdedigen voor een jury op een plek die erg blootgesteld is aan de ether. De presentatie en verdediging duurde slechts 30 minuten, maar na 10 minuten was het hoofdpijn, spraakproblemen en totale mentale verwarring. Het duurde 2 dagen om te herstellen.

Het is duidelijk dat mijn woede tegen deze blinde technologie nog steeds in mij zit, maar ik besef dat onze acties momenteel nutteloos zijn omdat ze in strijd zijn met de ideeën van welvaart en groei. Ik ben meer voor bewustwording aan de basis. Mijn vrouw experimenteert momenteel met een beschermde stoel als onderdeel van een training die ze wilde volgen. Ook hier wordt face-to-face training gegeven in blootgestelde gebouwen met WIFI, tablets en mobiele telefoons. De antigolfstoel  werkt goed om het te beschermen en de mensen  van de training beginnen zich bewust te worden van het probleem van golven. Ze stellen hem veel vragen over het onderwerp. De VZW zal ons toelaten om conferenties op te zetten voor alle doelgroepen over het onderwerp en om ouderwetse aandacht te trekken. We hebben oplossingen gevonden om het onderwerp aan het publiek bloot te stellen zonder onszelf in gevaar te brengen. Anderzijds  zal de VZW een plaats blijven bieden van ontvangst en luisteren naar EHS en als de middelen worden verzameld, workshops over het gebruik van beschermingsmiddelen en de implementatie ervan. Kortom, veel werk aan de winkel voor 2023.

Création d’une ASBL

Une de plus me direz-vous, il y a déjà tellement d’associations qui œuvrent dans le domaine des droits des EHS. Oui, c’est vrai et je regrette profondément que l’énergie dépensée dans les différentes actions n’ait pas réussi à contrer les appétits des lobbies et des opérateurs. Les propos scientifiques indépendants sont balayés et niés par leur puissance monétaire et nous, nous continuons à nous plaindre sans être enfin reconnu dans notre douleur journalière.

Mon épouse et moi-même vivons depuis 4 ans dans un endroit encore protégé et nous pourrions y rester sans s’occuper des préoccupations de nos contemporains. Le destin en a décidé autrement sous la forme d’un garçon est venu sonner à notre porte pour demander asile. Ses problèmes d’EHS nous ont explosés au visage et nous avons pris inconsciemment l’option de tenter d’aider cette personne et les autres EHS dans la même situation. D’autres ont suivi et notre vie de couple a été fortement perturbée par tous ces étrangers débarquant dans notre intimité. Nous avons alors décidé de construire une autre maison pour faire de l’accueil d’EHS.

Nous avons pour notre part fait le deuil de notre vie d’avant, nous ne sortons plus en ville, au resto ou au ciné. Nous avons récemment dû défendre notre projet devant un jury dans un endroit très exposé aux ondes. La présentation et la défense ne durait que 30 minutes, mais après 10 minutes, c’était mal de tête, difficulté d’élocution et totale confusion mentale. Il a fallu 2 jours pour récupérer.

Evidemment, ma colère contre cette technologie aveugle est toujours en moi mais je me rends compte que nos actions sont actuellement inutiles car contraire aux idées de prospérité et de croissances. Je suis plus pour une sensibilisation de terrain. Mon épouse expérimente pour le moment une chaise protégée dans le cadre d’une formation qu’elle désirait suivre. A nouveau, les formations en présentielle sont données dans des locaux exposés avec WIFI, tablettes et GSM. La chaise anti-ondes fonctionne bien pour la protéger et les gens de la formation commencent à se sensibiliser à la problématique des ondes. Ils lui posent des tas de question sur le sujet. L’ASBL va nous permettre de mettre en place des conférences tout public sur le sujet et d’attirer l’attention à l’ancienne. Nous avons trouvé des solutions pour exposer le sujet face au public sans nous mettre en danger. D’autre part, l’ASBL va continuer à proposer un lieu d’accueil et d’écoute pour les EHS et si les moyens sont réunis des ateliers sur l’utilisation des matériels de protection et leurs mises en œuvre. Bref, beaucoup de pain sur la planche pour 2023.

Onze meetapparatuur

Het is goed om te willen meten, maar om de temperatuur te nemen gebruiken we een eenvoudige thermometer. Voor hoogfrequente golven en elektromagnetische velden hebben we helaas verschillende materialen nodig die vaak erg duur en soms erg ingewikkeld in gebruik zijn.

Ons eerste werk voordat we ter plaatse gaan om de blootstellingssnelheid te beoordelen, bestaat uit een kaartwerk om de antennes te lokaliseren en de emissiegolflengten van de dichtstbijzijnde antennes te kennen. In België is dit werk al moeilijker omdat dankzij de regionalisering elke regio zijn eigen presentatieprogramma heeft. In Frankrijk hebben we met « Carto radio » al een makkelijker overzicht. Houd er echter rekening mee dat deze sites niet altijd up-to-date zijn. We stellen een tafel op met wat we mogen verwachten.

Eenmaal daar worden het bestaan en de locatie van de antennes en hun afstand tot de te meten plaats duidelijk gecontroleerd.

Eenmaal in de woning nemen we de tijd om met de persoon en de bewoners te overleggen. We kunnen al de « acoustimeter », de « Cornet » of de « Spin » gebruiken   om een gedeeltelijk idee te geven van vervuiling in hoge frequenties. Het is dan tijd om een rondleiding door de woning te maken en met de bewoner alle bronnen van vervuiling binnenshuis te identificeren en te neutraliseren. Zodra dit werk is voltooid, kunnen we  de « spectraan 60100 » met de computer hebben en de bronnen van buitenvervuiling identificeren door de verschillende frequentiebanden te bekijken. Vergeet niet om de frequentiebanden van het Astrid-netwerk en wifi-signalen voorbij 5 Ghz te controleren. Voor lage frequenties zullen we in een ander artikel zien.

Nos appareils de mesure

C’est bien de vouloir mesurer, mais pour prendre la température on utilise un simple thermomètre. Pour les ondes et les champs électromagnétiques de hautes fréquences, nous avons malheureusement besoin de différents matériels souvent très coûteux et parfois très compliqués à utiliser.

Notre premier travail avant de nous rendre sur place pour évaluer le taux d’exposition consiste en un travail sur carte pour localiser les antennes et connaitre les longueurs d’onde d’émission des antennes les plus proches. En Belgique, ce travail est déjà plus ardu car grâce à la régionalisation, chaque région a son propre programme de présentation. En France, avec « Carto radio », on a déjà une vue d’ensemble plus facile. Attention toutefois, que ces sites ne sont pas toujours à jour. On établit un tableau avec ce que l’on devrait s’attendre à rencontrer.

Une fois sur place, on vérifie bien l’existence et l’emplacement des antennes et leur distance par rapport au lieu à mesurer. Une fois à l’intérieur du logement, on prend le temps de discuter avec la personne et les occupants. On peut déjà à l’aide de l’»acoustimètre «, du « Cornet » ou du « Spion » se donner une idée partielle de la pollution en hautes fréquences. Il est alors temps de faire un tour du logement et d’identifier avec l’occupant toutes les sources de pollution intérieures et de les neutraliser. Ce travail terminé, on peut alors se munir du « spectran 60100» avec l’ordi et identifier les sources de pollution extérieures en passant les différentes bandes de fréquence en revue. Il ne faut pas oublier de vérifier les bandes de fréquence du réseau Astrid et les signaux Wifi au-delà de 5 Ghz.

De aangesloten radondetector

We ontmoetten gisteren een dame in haar accommodatie die als gevolg van enkele ongewone symptomen verschillende wegen verkende om haar gezondheidsproblemen te identificeren. Ze dacht dat het waarschijnlijk van haar huis kwam, vochtigheid of luchtkwaliteit. Voor ons had ze een bedrijf opgeroepen om de luchtkwaliteit te beoordelen en dat bedrijf had haar afgezet met een onschadelijk apparaat dat ze een paar dagen in elke kamer moest laten liggen om radon- en CO2-concentraties te meten.

Na een zorgvuldig onderzoek van de verschillende kamers en de identificatie van de gebruikelijke bronnen van elektromagnetische vervuiling (WIFI, DECT,… ), hadden we nog steeds een ongeïdentificeerd probleem in de kamer aan het hoofdeinde van het bed. Toen liet ze ons een klein apparaatje zien en legde ze uit hoe ze de progressieve resultaten op haar mobiele telefoon kon controleren, dat mijn € viel.

De bezoeken reserveren verrassingen en zijn een kans om verbonden objecten te ontdekken waar we nooit aan hadden gedacht.

We hebben ons tijdens de discussies kunnen realiseren dat de gemiddelde burger, ondanks een hoog opleidingsniveau, totaal hulpeloos was in vergelijking met de realiteit van het elektromagnetische probleem en we zijn soms een beetje beschaamd om enkele basisdingen voor een EHS te moeten uitleggen. Het is een leerweg voor de persoon en het is lang en pijnlijk.

Oh ja, trouwens, ik ben vergeten te vertellen, dat een plaats van leven voor EHS nu een non-profit organisatie in België is geworden.